Η αλλοίωση της γνησιότητας

Η αλλοίωση της γνησιότητας

Αν δεν θα εντάσσαμε τον εαυτό μας στον άνθρωπο καταναλωτή ή τον εμπορικό, μπορούμε να πούμε τα παρακάτω.

 

Η κάθε γλώσσα (ελληνική, ιταλική, ρωσική κτλ.) επηρεάζει ανάλογα τον κάθε ανθρώπινο χαρακτήρα από τον τρόπο – συχνότητα - που ηχεί.Φτάνει να δούμε έναν Ιταλό όταν μιλά ή έναν Έλληνα, σαν δύο μουσικά όργανα, που ηχούν διαφορετικά.

Αν επεκτείνουμε τη φαντασία μας, μπορούμε να φανταστούμε όλες τις φυλές του κόσμου σαν ανθρώπους βιολιά, που λένε την ίδια λέξη – καλημέρα - και από το κάθε στόμα ηχείο, ακούγεται διαφορετικά, με άλλο ύφος. 
Αν είναι διακόσιοι γνήσιοι πατριώτες, άνθρωποι βιολιά, έχουμε και διακόσιες αυθεντικές καλημέρες.Αν προσπαθήσει ο ένας να μιλήσει με τη γλώσσα του άλλου, προκύπτει ηχητική αλλοίωση (ως προς αυτό που έχει μάθει το αυτί να αναγνωρίζει ως αυθεντικό).

Ακούμε έναν Έλληνα του εξωτερικού να λέει «πως το λέτε εσείς edo sto elada” έχει αλλοιωθεί η προφορά του καθότι η χρησιμοποίηση του αγγλικού χειρισμού στη γλώσσα, έχει αρχίσει και αλλοιώνει τη μητρική του. Πρόκειται για αλλοίωση της γνησιότητας της έκφρασης.

Έχουμε ακούσει κλασικό βιολιστή να παίζει μια παραδοσιακή μελωδία και ακούγεται σαν κλασικό κονσέρτο.Μοιάζει με το παραπάνω παράδειγμα της γλώσσας.Πρόκειται για κάτι ενδιάμεσο - ούτε κλασικό, ούτε παραδοσιακό, για κάτι νοθευμένο, όχι γνήσιο.

Η τάση του να μιλήσει κανείς μία ξένη γλώσσα, εντάσσεται στην αλλοίωση του αυθεντικού. Μπαίνει σε διαδικασία αλλοίωσης του μητρικού, με ότι αυτό συνεπάγεται.Να λες τα ίδια πράγματα με έναν υποδεέστερο τρόπο, αρχίζοντας να παρακάμπτεις τον αυθεντικό – τον μητρικό μηχανισμό παραγωγής της φωνής.

Το δίγλωσσο το κατακρίνουμε και λαϊκά καμιά φορά λέγοντας «μη μου τα λες διπλά», «μην είσαι δίγλωσση» «μην το παίζεις δίπορτο» εννοώντας κάτι εκ του πονηρού, το όχι ευθύ, το όχι κατανοητό, το όχι γνήσιο.Η διγλωσσία κατά ένα τρόπο, εκτός από ξένο – εξού και ξενιστής, κρύβει μέσα της και την έννοια του διπλοπρόσωπου.Όλοι όμως θέλουμε πάντα το γνήσιο.Το ένα και μοναδικό.Το γνήσιο τυρί με το άρωμά του, το γνήσιο μανταρίνι με το άρωμά και τη γεύση του.Στο γνήσιο βρίσκουμε την ουσία και την αξία.

Όσο χρόνο τώρα καταναλώνουμε μιλώντας σε ξένο χωράφι,θα λείπει σε καλλιέργεια από το δικό μας.Οι ώρες ασχολίας με τη ξένη γλώσσα, σημαίνει απουσία εργατοορών από τη μητρική γλώσσα και άρα αποδυνάμωση της ισχύς της έκφρασης, από τη μητρική γλώσσα.

Γιατί για παράδειγμα ένα σπουργίτι να μπει σε διαδικασία αλλοίωσης, να επικοινωνήσει με ένα καναρίνι, ή ένας γλάρος να επικοινωνήσει με ένα κοράκι;Ποίος ο σκοπός να καταλάβει το ένα το άλλο, αφού έχουν διαφορετικό λειτουργικό παραγωγής ήχησης, συμπεριφοράς, κατανόησης κτλ., χαρακτηριστικά λειτουργικά, που αποσκοπούν στην κάλυψη των αναγκών της εξέλιξής τους;

Από τον κάθε ξεχωριστό τρόπο παραγωγής ήχου, προκύπτει και η διαφορετική επιρροή στον εγκέφαλο.Η λεζάντα για παράδειγμα «γεια σου φίλε Γιώργο» τροφοδοτεί ένα συγκεκριμένο τρόπο ανάφλεξης της σκέψης, όπως και ένα συγκεκριμένο τρόπο ανάφλεξης συναισθήματος της ψυχής (ποιότητα συναισθήματος) άλλα και επηρεάζει γενικά την όλη συμπεριφορά μας.Η μητρική γλώσσα κάθε έθνους, αποτελεί το αγνό καύσιμο της ψυχής, που τροφοδοτεί καθάρια όλες τις λειτουργίες του και σφραγίζει την ξεχωριστή ύπαρξή του.

Το καναρίνι έχει κίτρινο χρώμα στο φτέρωμα του, διότι μέσα στο dna του, υπάρχει μηχανισμός προγραμματισμένος για αυτό.Παρόμοια και στο σπουργίτι για το δικό του χρώμα φτερών.Το κάθε πουλάκι πρέπει να προχωρήσει με το δικό του χρώμα φτερών, όπως και με τη δική του φωνή.

Πως μπορεί κανείς να παρέμβει στο μηχανισμό βαφής χρώματος των φτερών του καναρινιού, ή στο μηχανισμό του τρόπου που κελαηδά – μιλά;! Υπάρχει μια θεία αποστολή, για τους σκοπούς που προαναφέρω (την κάλυψη των αναγκών της εξέλιξής τους, αλλά και την αποστολή από τη θεία πρόνοια, διατήρηση του είδους τους;

Σε ότι άλλη διαδικασία μπει, αρχίζει η αλλοίωση, η μίμηση, η μετάλλαξη και επομένως, η υποβάθμιση και αποσυναρμολόγηση – το ξήλωμα - των αυθεντικών του λειτουργιών – λειτουργικών.Μέσα από αυτήν τη διαδικασία, αλλοιώνουμε με κάτι ξενικό το γνήσιο και ατόφιο. 

Βιάζοντας συνεχώς, όλο και περισσότερο την ίδια μας τη φύση, πετυχαίνουμε όλο και βαθύτερη αλλοίωση των μηχανισμών λειτουργίας των εκφράσεών και των χαρακτηριστικών μας.

Η μάθηση μιας ξένης γλώσσας πάνω σε ένα πληθυσμό, πρέπει να έχει τη δόση του ποσοστού, όπως ενός φιλοξενούμενου στο σπίτι μας.Από ‘κει και πέρα υπάρχει πρόβλημα αλλοίωσης.Όπως αν οι φιλοξενούμενοι στο σπίτι μας γίνουν πιο πολλοί από τους αναμενόμενους, όπως επίσης και αν παραμείνουν στο σπίτι μας περισσότερο χρονικό διάστημα απ’ όσο πρέπει.

Ο πληθυσμός ενός κράτους, μπορεί να αλλοιωθεί με ξένο πληθυσμό, όταν υπερβεί το επιτρεπτό αριθμητικό όριο.

Παρόμοια και εμείς ως άνθρωποι, αν φανταστούμε το κεφάλι μας σαν την επιφάνεια ενός κράτους και το γνήσιο μητρικό αλφάβητο μέσα του σαν τους κατοίκους του εγκεφάλου μας, που όσο προσπαθούμε να το λειτουργήσουμε με ξένο αλφάβητο, συνεχώς του νοθεύουμε, του παρακάμπτουμε, του αλλοιώνουμε, του εξασθενίζουμε, του βιάζουμε το γνήσιο της μάνας του.

Στο ερώτημα, ιμιτασιόν ή αυθεντικοί, το χτίσιμο της φτιαξιάς μας, θα πρέπει να προέρχεται και να ξεδιπλωθεί από τη πηγή του τόπου και της μάνας μας.Η καμήλα εξέλιξε φαρδιά πέλματα, για να ανταπεξέλθει στις συνθήκες της ερήμου.Το κριάρι στη Μεσόγειο έχει αραιό τρίχωμα, ενώ στο Βόρειο Πόλο πυκνό.Άρα οι διαφορετικές συνθήκες του κάθε τόπου, δημιουργούν και γεννούν κατάλληλα εργαλεία προσαρμογής, που στο τέλος αποδίδουν από τους δικούς τους μηχανισμούς εξέλιξης, τη διαφορετική γεύση, το διαφορετικό άρωμα, που το αποκαλούμε - γνήσιο - του κάθε τόπου - το ατόφιο.

 
Γ.Κ.Β.